Jaar: 1937

Land: Verenigde Staten

Regie: Sam Wood

Met: Groucho Marx, Harpo Marx, Chico Marx e.a.

Speelduur: 111 minuten

Synopsis:

Paardenverstand moet voor een oplossing zorgen wanneer Judy, de mooie jonge uitbaatster van een sanatorium, in de klauwen van een geldwoekeraar terechtkomt. Om de middelen bijeen te krijgen voor het afbetalen van een hypotheeklening, doet het meisje en beroep op de excentrieke dokter Hackenbush, die ervoor moet zorgen dat de steenrijke mevrouw Upjohn zolang mogelijk in het sanatorium blijft. De rest van de medische staf heeft zo zijn bedenkingen, vooral wanneer blijkt dat dokter Hackenbush eigenlijk een veearts is. Ondertussen heeft de verloofde van de uitbaatster een renpaard gekocht in de hoop op die manier voldoende geld te vergaren om de schuld af te betalen. En nu blijkt paardendokter Hackenbush plots wel de juiste man op de juiste plaats te zijn.

Mijn oordeel:

De Marx brothers bestaan uit vier broers: Groucho, Chico, Harpo en Zeppo. Groucho is de man van de bijtende one-liner, Harpo is de stomme, die het van de visuele grappen moet hebben, en het tegenovergestelde van Groucho. Chico is de aangever voor de twee eerdergenoemden en Zeppo is de enige "normale", hij hield het op een gegeven moment voor bekeken bij zijn broers en ging zijn eigen weg. In deze film speelt hij niet mee. De humor van de broers is erg anarchistisch, ze hebben voor niets of niemand respect en zetten voortdurend de boel op stelten.

De meningen over de films van de Marx brothers zijn sterk verdeeld. De ene vindt ze geniaal, de andere vindt de humor hopeloos verouderd. Mijn mening ligt daar ergens tussenin. Geniaal vind ik ze nooit maar hun films zijn wel bijzonder entertainend. Mijn persoonlijke favoriet is Groucho, je ziet duidelijk dat hij een grote inspiratiebron is geweest voor vele andere komieken zoals Woody Allen.

In deze film proberen de broertjes zoveel mogelijk te steken: humor, romantiek, drama, spanning, muziek... Het is allemaal net wat te veel, hoewel daarover te discussiëren valt, sommigen vinden dat net de charme van deze film. De muziekstukjes waarvan Chico en Harpo geen deel uitmaken zijn nogal saai en het hele liefdesverhaaltje het ook echt niet gehoeven. Daarbij komt nog dat de film gewoon niet de volle 111 minuten evenveel blijft boeien. 

Ach, ik heb me ondanks de minpunten prima vermaakt en ik heb vaak moeten lachen. Ik raad iedereen aan eens wat van de Marx brothers te proberen.

Score:

½ 

Jaar: 1952

Land: Verenigde Staten

Regie: Stanley Donen & Gene Kelly

Met: Gene Kelly, Debbie Reynolds, Donald O'Connor e.a.

Speelduur: 103 minuten

Synopsis:

Hollywood, 1927. Een geestdriftige menigte verdringt zich rond het vermaarde Chinese Theater om haar idolen Don Lockwood en Lina Lamont toe te juichen, waar de twee de première van hun stomme film 'The Royal Rascal' bijwonen. Wanneer enige tijd later de geluidsfilm zijn intrede doet, blijkt dat de knappe, nogal domme en verwaande diva van de stomme film, Lamont, een enge en onaangename stem heeft. Spraaklessen helpen niet. Dons beste vriend Cosmo komt op het idee om een andere vrouw de teksten te laten inlezen en zingen, terwijl Linda gewoon maar moet 'lippen'. Die andere stem hoort toe aan het charmante revuezangeresje Kathy Shelden, op wie Don al snel verliefd wordt.

Mijn oordeel:

Na West Side Story als klein jongetje eens gezien te hebben, heb ik jarenlang musicals gemeden. Nog steeds ben ik niet dol op musicals, maar er zijn er zeker en vast wel goede. Denk maar aan The Wizard of Oz of deze Singin' in the Rain.

Singin' in the Rain is een bijzonder aanstekelijke film, waar ik erg vrolijk van werd. Donald O'Connor is een prima danser maar vooral Gene Kelly spat van het scherm af. De dansjes zijn perfect gecoreografeerd en erg amusant. Vooral de vijftien minuten durende "Broadway Melody"-sequentie is werkelijk adembenemend. Een sterk punt is ook dat er telkens als er gezongen wordt een begrijpelijke reden is om te zingen. Neem nu de beroemde scène met het titelnummer: Don is blij met zijn liefje en wanneer hij haar naar huis heeft gebracht, begint hij van geluk te zingen in de regen.

Daarnaast is ieder personage erg memorabel. Van de hilarische Cosmo, de stijlvolle Don en de lieve Kathy tot de verwaande Lina met haar vreemde stem. De hele film is erg grappig met een satyrisch ondertoontje door alles in Hollywood stevig te overdrijven. Stukken waar ik erg bij heb moeten lachen waren onder andere de eerste voorstelling van hun eerste geluidsfilm The Dueling Cavalier, Cosmo's Make 'em Laugh en de scène waarin Lina moet acteren met een verborgen microfoontje zodat het geluid opgenomen wordt.

De makers van deze film waren echte vakmannen. Het verhaal is simpel, maar het goede uitgangspunt wordt naar behoren uitgewerkt en de hele film entertaint als geen ander. Een must-see voor iedere filmliefhebber, ook als je niet van musicals houdt.

Score:

½ 

Jaar: 1934

Land: Verenigde Staten

Regie: Norman Z. McLeod

Met: W.C. Fields, Baby LeRoy, Kathleen Howard e.a.

Speelduur:73 minuten

Synopsis:

Als de oom van kruidenier Harold Bissonette sterft, besluit hij samen met vrouw en kinderen zijn lang gekoesterde droom na te streven: naar Californië trekken om eigenaar te worden vann sinaasappelplantage.

Mijn oordeel:

Met de opkomst van de geluidsfilm waren er drie soorten filmkomieken: ten eerste waren er succesvolle komieken die in ten onder gingen aan het geluid, zoals Buster Keaton. Er waren ook komieken die moeiteloos de overgang maakten, zoals Laurel & Hardy. En als laastste waren er komieken die samen met het geluid opkwamen. W.C. Fields behoorde tot de laatste groep.

In deze film laat Fields zien dat hij echt wel over komisch talent beschikt. De scène in zijn kruidenierszaak met de blinde klant is bijvoorbeeld hilarisch. Het typetje dat Fields speelt is erg leuk: hij is cynisch, egoïstisch, kan niet van de drank afblijven, haat kinderen en dieren, wil vooral met rust gelaten worden en mompelt voortdurend in zichzelf. Tegen zijn vrouw zegt hij nauwelijks wat anders dan "Yes, dear!" en "No, dear!" en op zijn werk "Coming, coming!". Hij zit zo ingebakken in de dagelijkse sleur dat hij die twee zinnetjes soms door elkaar haalt en tegen klanten praat alsof ze zijn vrouw zijnen andersom. Dat levert erg leuke situaties op.

Jammer genoeg zijn de echt grappige situaties te schaars aanwezig. De film duurt niet veel meer dan een uur, maar toch voelde ik dat mijn aandacht op een duur verslapte. Een echt verhaal is niet aanwezig, het is eerder een aaneenrijging van sketches. Een probleem heb ik daar niet mee als die sketches grappig zijn, maar dat is jammer genoeg niet altijd het geval.

Score:

Jaar: 1948

Land: Verenigde Staten

Regie: John Huston

Met: Humphrey Bogart, Walter Huston, Tim Holt e.a.

Speelduur: 126 minuten

Synopsis:

Dobbs en Curtin ontmoeten elkaar in Mexico, en gaan werken voor de aannemer MacClane. Wanneer ze klaar zijn gaan ze naar MacClane om hun loon te krijgen. Hij geeft hen een paar dollars, en zegt naar de bank te zullen gaan voor de rest. Dan onmoeten Dobbs en Curtin een oude man die beweert dat de heuvels nog steeds vol goud zitten.

Mijn oordeel:

Toen The Treasure of the Sierra Madre in '48 uitkwam, bracht hij nauwelijks geld in het laatje, voornamelijk omdat Humphrey Bogart zijn imago van koele en cynische anti-held die vanbinnen toch wel goed is, liet voor wat het was om een goudzoeker die langzaamaan paranoïde wordt door de hebzucht te spelen. Na vele jaren kwam er een herwaardering voor deze film en nu staat hij rotsvast in ieder toplijstje, volledig terecht, als een van de beste Amerikaanse films ooit.

De sterkte van deze film zit in het scenario: elke scène voegt iets toe aan het verhaal, sterker nog: geen enkele scène kan weggelaten worden. Een scène waarin Bogart en Holt een hele bar aan diggelen slaan, laat bijvoorbeeld zien waartoe ze in staat zijn. Ook al in The Asphalt Jungle van dezelfde regisseur viel me dit op. Een misdadiger die in het begin van die film stiekem naar een kalender met schaars geklede meisjes kijkt, wordt opgepakt als hij, wanner hij door de politie gezocht wordt, te lang in een bar blijft om naar een dansende jongedame te kijken. De genialiteit zit in dat soort kleine dingetjes.

De ontwikkeling die Dobbs, het personage dat Humphrey Bogart op een erg sterke wijze neerzet, doormaakt is erg indrukwekkend. Walter Huston, de vader van de regisseur, en Tim Holt acteren ook de hele film lang op een hoog niveau. De film komt erg realistisch over: Mexicanen spreken ook echt Spaans in plaats van gebroken Engels en als iemand één vuistslag incasseert, ligt hij in deze film nog niet bewusteloos op de grond, in tegenstelling tot de meeste andere films uit die periode.

The Treasure of the Sierra Madre is daarnaast gewoon nog een erg spannende en vermakelijke film, die je niet kan uitzetten als je er eenmaal naar begint te kijken. Een stevige aanrader.

Score:

½ 

Jaar: 1936

Land: Verenigde Staten

Regie: Charles Chaplin

Met: Charles Chaplin, Paulette Goddard, Henry Bergman

Speelduur: 87 minuten

Synopsis:

Beginnend als arbeider in een fabriek raakt een man verzeild in allerlei situaties die de nadelen van de modernisering illustreren. Hij belandt in een zenuwinrichting en in de gevangenis, zoekt wanhopig naar werk en probeert ondertussen ook nog een goede toekomst op te bouwen met een meisje van de straat.

Mijn oordeel:

Charlie Chaplin lukte iets dat erg uitzonderlijk is: een film maken die na meer dan zeventig jaar nog steeds brandend actueel is. Technologie neemt langzaamaan het leven over en Chaplin vraagt zich af waar zal dit ophouden. Die vraag kan je je nu nog steeds stellen, de technologie speelt tegenwoordig immers een nog veel grotere rol dan destijds. Daarnaast zit er nog een mooie, wat naïeve, socialistische boodschap in deze film: de arbeiders zijn maar een radertje in een grote machine die hard werken zodat een rijke baas die niets hoeft de doen nog rijker wordt.

Het eerste halfuur van Modern Times is niets minder dan geniaal te noemen. We zien Chaplin letterlijk gek worden van het eentonige en zware werk en dit levert meerdere hilarische scènes op. De film houdt dit hoge niveau aan totdat Chaplin uit de gevangenis vrijkomt. De boodschap wordt steeds meer naar de achtergrond verdreven en langzaamaan wordt de film eigenlijk gewoon een simpel liefdesverhaaltje.

Je kan dit erg mooi en ontroerend vinden, maar het stuk van de film waarin Chaplin wat wil zeggen boeit mij veel meer en er zijn genoeg films die een mooi liefdesverhaal beter in beeld hebben gebracht. Jammer dat een potentieel meesterwerk deze fout maakt.

Al bij al is dit een erg goede film, maar ik prefereer toch het minder sentimentele The Great Dictator.

Score:

½

Jaar: 1949

Land: Verenigde Staten

Regie: Howard Hawks

Met: Humphrey Bogart, Lauren Bacall, John Ridely e.a.

Speelduur: 114 minuten

Synopsis:

Privé-detective Philip Marlowe wordt ingehuurd om de jongste dochter van generaal Sternwood, Carmen, in de gaten te houden. Ze is in slecht gezelschap terecht gekomen, en staat op het punt om schade aan te richten aan zichzelf en haar familie. Marlowe raakt al snel verliefd op de oudste zuster, Vivian, die in het begin niets met Marlowe te maken wil hebben. Wanneer er enkele moorden plaatsvinden begint het allemaal pas echt...

 Mijn oordeel:

 Er straalt een bepaalde aantrekkingskracht van de oude zwart-wit Hollywoodklassiekers af. Het voelt aan als nostalgie, maar dan uit tijden die ik nooit heb gekend. Telkens geniet ik er weer van. De snedige dialogen, sfeervolle beelden, verleidelijke vrouwen en sluwe mannen... Dit is topvermaak.

Humphrey Bogart schittert als de sarcastische, koele en cynische privé-detective die iedere vrouw rond zijn vinger draait en naar hartelust bijdehandse one-liners uitspuwt. Lauren Bacall doet het ook prima als femme fatale. In tegenstelling tot wat veel mensen van een film uit de jaren '40 zouden verwachten, gaan de dialogen veel sneller dan in menig film uit de laaste jaren. Met ondertitels gaat veel van de kracht verloren.

Het plot van The Big Sleep is wat te ingewikkeld om na een keer kijken helemaal te kunnen vatten, maar visueel valt er nog genoeg te genieten. Howard Hawks kent zijn vak en laat dat ook zien door erg mooi camerawerk en schitterende belichting.

Deze film is een aanrader, maar vooral voor de sfeer. Als je je te veel op het verhaal fixeert, gaat een hoop kracht verloren.

Score:

Jaar: 1975

Land: Verenigd Koninkrijk

Regie: Stanley Kubrick

Met: Ryan O'Neal, Marisa Berenson, Patrick Magee e.a.

Synopsis:

Ierland, 18de eeuw. De jonge Redmond Barry blijft na de dood van zijn vader alleen achter met zijn moeder. Hij wordt verliefd op zijn nichtje Nora Brady en gaat een duel aan met haar verloofde Captain Quin. Omdat hij ervan overtuigd is dat hij zijn rivaal gedood heeft, gaat hij op de vlucht en neemt dienst in het Engelse leger. Hij wordt naar het front gestuurd in Duitsland. Daar verneemt hij dat Quin nog leeft en getrouwd is met Nora. Hij deserteert en wordt spion voor de Pruisische kapitein Potzdorf, maar verraadt zijn baas. Met de Ierse Chevalier de Balibari schuimt hij de Europese goksalons af. Hij ontmoet de adellijke weduwe Lady Lyndon. Ze trouwen en zo lijkt Barry Lyndon eindelijk toegang te krijgen tot de hoogste aristocratische middens.

Mijn oordeel: 

De meeste kostuumdrama's geven de indruk moderne films te zijn die zich in het verleden afspelen. Stanley Kubrick lijkt wel terug in de tijd gereisd te zijn naar het 19de eeuwse Ierland om daar Barry Lyndon, een verfilming van een boek van William Thackeray, op te nemen. Een groter compliment kun je hem niet geven.

Maar Kubrick heeft er wel voor moeten zwoegen. Hij bestudeerde honderden schilderijen uit die tijd, wat in de film duidelijk naar voren komt. Vaak zoomt de camera uit om een shot als het ware "in te kaderen", de acteurs lijken soms wel te poseren voor een schilder. Verschillende scènes werden gefilmd met een camera die voor NASA was ontwikkeld om in de ruimte te filmen maar die alleen bij kaarslicht gebruikt kon worden, wat zeer moeilijk was voor de crew. Ook van de acteurs eiste Kubrick zeer veel.

Maar het resultaat mag er wezen. De film is een lust voor het ook en elke willekeurige still zou ik zo inkaderen en aan de muur hangen.

Het verhaal is goed genoeg om drie uur lang te boeien, al moet je wel wat geduld hebben, en de psychologische ontwikkeling die Barry doormaakt is bijzonder geloofwaardig. Ryan O'Neal en de andere acteurs zetten hun rol perfect neer. Voor de muziek gebruikte Kubrick stukken van klassieke componisten, wat bijzonder goed uitpakt.

Er is nauwelijks een minpunt te vinden in Barry Lyndon. Een stevige aanrader.

Score:

½